Even voorstellen… uit de wijk!

Even voorstellen… is bedacht om elkaar beter te leren kennen.  Iemand uit de wijk stelt zich aan je voor en vertelt wat hij of zij doet in de wijk. Dat kan een winkelier zijn, een vrijwilliger, maar ook je buurman of buurvrouw. Op deze manier leer je de mensen om je heen een beetje kennen.

Lijkt het je ook leuk om je even voor te stellen? Laat het ons weten! Info via linda_van_wijk@hotmail.com of via het contactformulier.


Henk Scholte

IMG_4566Hij is een zoon van een sigarenmaker uit Kampen, die na verschillende jaren heen en weer te hebben gependeld tussen Kampen en Veenendaal, besloot in Veenendaal te gaan wonen. In Veenendaal zaten ze te springen om sigarenmakers, terwijl Kampen een overschot had. 25 jaar woonde hij met z’n ouders op de Mr. Heemskerkstraat en trouwde hij met z’n Jannie. Na 10 jaar in Rhenen te hebben gewoond verhuisde het stel weer naar Veenendaal. Zijn hobby’s zijn hardlopen en zijn ze eigenaar van een camper waar ze stad en land (Duitsland, België maar ook Roemenie, Hongarije en Kroatie mee hebben aangedaan) mee afreizen. Echter zijn grote passie is kunstschilderen. Voor hem betekend dat gedachten verzetten, jezelf (op) waarderen, trots zijn op jezelf, zo van dat heb ik in die zes jaar schilderen toch maar gepresteerd. Voor Henk Scholten (66), wonend aan de Klaas Katerstraat, is de natuur z’n grote inspiratiebron en dat legt hij dan ook graag vast in zijn schilderijen.

IMG_4564Vanzelfsprekend komt jongerencentrum De Pomp, destijds op de hoek van de Tuinstraat/Sandbrinkstraat, ter sprake. We delen de mooie herinneringen zoals de gezellige avonden en de vele bands die er optraden. Namen van medebezoekers passeren de revue die inmiddels zijn overleden. In de Pomp kwam Henk tot het geloofsleven en heeft het hem sindsdien ook niet meer losgelaten. Maar we gaan nog verder terug in de tijd als we het over z’n opleiding hebben. Henk: “Na de lagere school heb ik twee jaar LTS gedaan. Tot 1973 pakte ik van alles aan, ben zelfs ijscoboer geweest. Vanaf ’73 tot 1998 heb ik op de DELM in Elst gewerkt. Ook hier oefende ik verschillende functies uit: van facilitair medewerker naar intern transport en vervolgens administratief medewerker. Daarna kreeg ik veel met ziektes te maken. Van nature ben ik een gevoelsmens maar dat openbaarde zich steeds meer. Ik kan ook niet zo goed tegen onrecht, zeker als het gaat om de gezondheidszorg. Wat speelt er nu allemaal niet?”, is zijn constatering.

Rond 2010 kwam hij in aanraking met de Veenendaalse kunstenares Hannie Knot. “Ik ben er eerst even gaan kijken. Uiteindelijk ging ik op les, zag er vreselijk tegenop. Ik moest flinke barrières overwinnen om het schilderen onder de knie te krijgen. De eerste bomen zagen er dan ook niet uit. Maar lieverlee werd ik er handig in, kreeg er meer grip op, durfde ik meer en ontwikkel je een persoonlijke stijl. Ik schilder naar fotovoorbeeld bij voorkeur landschappen die ik abstract vorm geef, je geeft het een eigen draai. Persoonlijk vind ik abstract niet alleen het makkelijkst maar ook het mooist. Het mooiste formaat om te schilderen”, legt Henk uit, “vind ik 50 x 1.50, (getuige Jezus aan het kruis, red.) maar ook 1.20 x 1.60 komt voor. Eens per jaar exposeer ik hier in Veenendaal met de plaatselijke kunstenaars op het gebied van de amateur (schilder)kunst. Ik schilder hoofdzakelijk met penselen maar ook met m’n vingers. Leuk om te melden is dat ik af en toe wat verkoop, maar loop er niet mee te leuren”, aldus Henk.

Met wat voor soort verf geeft Henk zijn schilderijen kleur? “Dat doe ik met acryl- en olieverf. Mijn werkwijze is dat ik eerst 4 á 5 lagen acrylverf aanbreng van donker naar licht. Dat laat ik een tijdje drogen en schilder en maak ik het af met Amsterdam verf. De creatie die ik voor ogen had is dan klaar. En dat heb ik toch maar weer gepresteerd zeg ik dan tegen Jannie, afhankelijk van het resultaat. Schilders die ik bewonder zijn Bob Ross (1942-1995), een Amerikaanse landschapschilder die van 1982 tot en met 1993 furore maakte op tv met zijn serie The joy of painting. Het leek zo eenvoudig wat hij schilderde maar hij was echt geniaal. En zo heeft mij het schilderij – de zonsondergang in de haven -, van de Franse impressionistische Claude Monet (1840-1926) me verrast. Dat staat er zo haarfijn op, ja daar kan ik zeker lyrisch van worden. Zoiets pakt je of pak je niet. Als je het hebt over naast welke kunstenaar ik mijn werken zou willen hangen, dan kies ik voor Picasso of het genoemde van Monet”, klinkt het stellig. Daarnaast behoort de Groningse kunstschilder Henk Helmantel, in 2008 uitgeroepen tot kunstenaar van het jaar en de man van de stillevens en van interieurs van middeleeuwse kloosters en kerken, ook nog tot Henk’s favoriete schilders.

Wat is zijn ultieme droom vragen we hem tot slot? “Mijn droom is om nog eens een doek te schilderen van 3 bij 4 meter. Bij juffrouw Tok op de Ginkelse hei in Ede hangt zoiets. Maar ik ben bang dat het in mijn atelier hier op het voorkamertje niet gaat lukken. En hier zit ik toch het liefst. Heel af en toe zit ik nog wel eens buiten achter het huis. Op vakantie wil het ook nog wel eens gebeuren zoals op het eiland Krk bij Kroatië. Als ik het op mijn heupen heb kan ik zo 6 á 7 weken achter elkaar bezig zijn, afhankelijk van mijn inspiratie. Dat kan zomaar ontstaan uit een voorbeeld, afbeelding of een foto uit de krant. Daar heb ik niet zoveel voor nodig”, besluit Henk ons gesprek.

Door: Gertjan van Capellen


 

marina

Frans en Marina Davelaar

Ze wonen nu bijna drie jaar in Veenendaal zuid nadat ze 40 jaar aan de Holleweg hadden gewoond in het huis van zijn ouders. Maar de zestigplussers verkozen ontspanning in Zuid boven het onderhoud aan hun grondgebonden woning. We zijn thuis bij de altijd praatgrage Frans Davelaar en zijn vrouw Marina die een riant hoekappartement bewonen aan de Slotemaker de Bruïnestraat in een van de drie prachtige gebouwen met de naam Matisse, genoemd naar een vermaarde schilder uit de Franse kunsthistorie. Wonen in Matisse is wonen met een wow factor!

Over vermaard gesproken kan Frans wedijveren met de genoemde schilder maar dan vooral op het gebied van sport en muziek. “Muziek zit in mijn DNA. In 1965 speelde ik al in de band Relax samen met vrienden tot 1968. Maar de één krijgt verkering, de andere trouwt of wordt vader. Helaas zijn ze allemaal overleden. Voor de reünies, die in 1997 in diverse plaatsen en locaties plaats vonden, kwamen we nog geregeld bij elkaar. Dat waren fantastische avonden. Muziek was echt mijn ding, bezocht ook veel concerten. Als je het nu nog hebt over bands als de Stones, de Who of Fleetwood Mac, krijg ik nog steeds kippenvel. Ook op sportgebied was ik actief. Zo voetbalde ik bij Kulan (SKF, red.), NSVS en Renswoude. Verder schaats en skeeler ik en zit veel op de mountainbike. Vandaag ben ik nog in Harderwijk geweest, een tocht van zo’n 90 kilometer. Ik kom uit een groot gezin, een echt arbeidersgezin. Op mijn 15de ben ik gaan werken in de bouw bij Boers aan de zandstraat. En dan s’ avonds naar de avondschool om wat bij te leren. Op een gegeven moment leerde ik Marina (van Asselt, red.) kennen waar ik in 1976 mee trouwde. We kregen een dochter, Sharon”.

Wat is Frans voor een man vragen we Marina. “Heb je even? Nee gekheid. Frans is een lieve en een bezorgde man die niet tegen onrecht kan en is recht door zee. Natuurlijk is hij net als iedere man soms ook een beetje ondeugend”. Frans wil haar de details besparen: “Met 57 ½ ben ik de VUT in gegaan en kreeg ik op mijn 58ste een hartinfarct op de mountainbike. Maar het kwam gelukkig allemaal weer goed. Qua wonen hadden we het al jaren over makkelijker wonen. Verbouwen vonden we geen optie. Dan maar verhuizen. En nu zitten we al weer drie jaar hier. Het was liefde op het eerste gezicht”.

Marina kan het beamen. “Ik heb hier tot mijn 23ste op de Klaas Katerstraat gewoond en kende de Zuidwijk wel een beetje. Het mooie van deze plek is dat je uitzicht heb op een levendig winkelplein waar je alles bij de hand heb. In de woning komt veel licht naar binnen en achter hebben we een groot gemeenschappelijk dakterras. Hard stoken is er hier niet bij en van de levendigheid zoals op de vrijdagmarkt hoor je niets. We hebben het hier uitstekend naar onze zin”, aldus Marina. “De markt op vrijdag”, gaat Frans verder, “is een prachtige voorstelling met geduldige en ongeduldige mensen. Het is lachen, gieren en brullen soms. Ook het contact met de buren is prima. Zo lang onze gezondheid het toelaat blijven we hier wonen”, weet Frans zeker.

Marina heeft wel een kanttekening: “Stel als ik alleen overblijf dan zou ik hier niet blijven. Dan is het te groot”. Frans daarover: “Het gebruikoppervlak mag dan 104 m2 bedragen, ik zou hier wel blijven. Maar voorlopig wonen we en leven hier met veel plezier. Aan ons zijn de geraniums nog niet besteed”, aldus Frans die zich nogal eens realiseert dat hij een turbulent leven heeft gehad maar tegelijkertijd ook een mooi en boeiend leven.

Door Gertjan van Capellen.


Bart van Reemst

bart van reemst Mijn naam is Bart van Reemst, ik woon sinds 2000 als single in het Rembrandtpark.

Ik werk bij de bloemen- en plantenveiling Plantion in Ede en verder fotografie. Mijn hobby’s zijn naast fotografie, lezen en reizen. Vooral het verre oosten en Noord Amerika.

Vanaf 2011 ben ik betrokken bij wat nu Stichting Bewonerscommissie Rembrandtpark is. BC RembrandtparkInmiddels ben ik daar ongeveer 3 jaar voorzitter van. Ook ben ik betrokken bij de Bewonerscommissie ’t Franse Gat.

Ik vind ’t Franse Gat een gezellige wijk met voldoende winkels en dicht bij het centrum.

 

 


Gerben Bleijenberg

gerben bleijenberg 1Mijn naam is Gerben Bleijenberg, 28 jaar, getrouwd met Christy en we wonen in Veenendaal.

Ik ben jongerenwelzijnswerker bij The Mall, technisch coördinator bij VV DOVO en ZZP’er. Naast jongeren welzijnswerker bij The Mall ben ik jeugd coördinator bij VV DOVO voor de pupillen. Je kunt me vinden in de Vuurvlinder (Patrimoniumlaan 128) en op maandag in Wijkcentrum Plein Zuid (Dr. Colijnstraat 70).

Als jongerenwelzijnswerker in de wijk vind ik het ontzettende mooi om met jongeren te kijken naar hun mogelijkheden. Waar zijn ze goed in en hoe kun je dat versterken? Mochten er jongeren zijn met goede en/of leuke ideeën op het gebied van sport, cultuur, etc. dan is hij/zij van harte welkom bij de vuurvlinder!

Mijn hobby’s zijn voetbal, wielrennen, mountainbiken, film kijken en lezen.

Ik vind ’t Franse Gat een gezellige wijk met een grote diversiteit aan mensen en er is een erg leuk plein met winkels. Eigenlijk is bijna alles wel in de wijk te vinden. Er zijn vooral ook aardig wat betrokken mensen.

Mijn wens voor de wijk is één centraal buurtcentrum voor iedereen in de wijk.